પ્રિય પેન,
હું નાનો હતો ત્યારે તું મારી સાથે હતી. મારા નાના એવા દફતરમાં તું ખૂણામાં છુપાયેલી હતી. ખબર નહિ ક્યારે તું વીસરી ગઈ. મને આજે પણ યાદ છે સાથે હું તારી એક સ્પંજ પણ રાખતો હતો. તારી પાક્કી બહેનપણી એવી પાટીને હું સાંભળીને રાખતો હતો. જ્યારે પણ પાટી લખાઈને બગડી જાય ત્યારે હું સાફ કરતો હતો.
કેવી છે આ જિંદગી નહિ. નાના હતા ત્યારે ભૂલો પણ સુધરતી હતી. એક ના બદલે બે લખાઈ તો પણ વઢ પડતી નહિ. જ્યારે જરૂર છે સાચે જ તારી ત્યારે તું જ નથી. નાના એવા દફતર માં પણ સૌથી સારી તું લાગતી હતી. ભૂખ લાગે તો ખાઈ પણ જતો.
કેવી હતી જિંદગી જ્યારે ધુરમાં હું રમતો હતો. કપડાં મેળા થતાં હતાં પણ દિલના કોઈ દિવસ મેલાં ના હતા. એકબીજાની વસ્તુ પણ ખાઈ જતાં હતાં.
પેન, એ તું જ છે જેને મને લખતા શીખવાડ્યું. મારી ભૂલો ને માફ કરી છે તે. ના આવડે તો વારંવાર એક ને એક જ રસ્તે ચાલી છે તું. જ્યારે હું એક ને એક વસ્તુ કરી થકી જાઉં છે ત્યારે તું એક જ એકડા પર ૧૦૦ વાર ચાલી જતી હતી. કેમ કે તારે મને એકડો શીખવાડવો હતો. આજ ની ભાગદોડ જિંદગીમાં કોઈ સાથે નથી. કોઈને સમય નથી.
પેન, તારી બહુ યાદ આવે છે. તને છોડીને મારી જિંદગીમાં ભૂલ નથી ભૂસાતી. બોલપેન તો આવી ગઈ છે. પણ બીજી વાર એ રસ્તે નથી જતી. ભૂલ ન થાય એ પણ કહેતી નથી.
પણ એ ભૂલ ભૂલ j રહી જાય છે. એણે ભૂંસી નથી શકાતી. બસ એના પર લીટી લગાવી શકાય છે. એ એટલું દર્શાવે છે હવેની ભૂલ ભૂલી નહિ શકાય. બસ તેને યાદ રાખીને સાથે ચાલવું પડશે. હંમેશા તમને યાદ કરાવશે કે એક ભૂલ કેટલી મોંઘી પડે છે.
અંતમાં એટલું કહીશ કે.
"દિવસો ગયા ને રાતો વધી છે..
મળવાને તને મારા સ્મરણો રહ્યા છે
આજે પણ તારી કમી જ રહી છે.
રહ્યા છે અક્ષરોને માથે લીટી જ મૂકી છે.
નથી ભૂસાંતી લીટી ને નથી જતા સ્મરણો
વાગોળ્યા કરું છું હું તારા નામ ના સ્મરણો.
આભાર
અલ્પેશ ઉમરાણીયા
Comments
Post a Comment